Φιγούρες και μορφές συνυπάρχουν σε διαφορετικές στιγμές, σε ένα διαρκές παιχνίδι, με πρόσωπα πότε πιο συγκεκριμένα και πότε πιο αφαιρετικά. Αυτό που βρίσκεται ανάμεσά τους είναι αυτό που τους χωρίζει αλλά και αυτό που μπορεί να τους ενώσει. Οι χώροι και τα γεωμετρικά σχήματα δεν προκύπτουν μόνο νοητικά, αλλά έχουν να κάνουν με το πώς ο ζωγράφος βιώνει τον χώρο που του έχει ορίσει η αρχιτεκτονική της πόλης.

Η φόρμα εκφράζεται μέσα από την ύλη του χρώματος, άλλοτε με συμπαγές χρώμα και άλλοτε με περισσότερη διαφάνεια, πιο ασαφή, πιο άυλα, πιο ονειρικά. Ο τρόπος του καλλιτέχνη για να αφήσει τις πόρτες ανοιχτές, να μην ορίσει επακριβώς την κατάσταση που διαδραματίζεται, δίνοντας στο άγνωστο και στην ελπίδα του μια μελλονική πραγμάτωση.

Ο τίτλος της έκθεσης αναφέρεται στην προσομοίωση νύχτας που δημιουργείται στους εκθεσιακούς κήπους με τεχνιτά μέσα για να ζουν τα νυχτόβια πλάσματα. Μια πρόσκληση του ζωγράφου μέσα από τα έργα του, μια κατάσταση υποδοχής συναισθημάτων για να ταξιδέψουμε στη νύχτα, δείχνοντάς μας τη ζωή από τη μεριά του.